Για την Μάρα...

Στα τρένα γράφονται τα ποιήματα

Κοιτάω στο παράθυρο τη μορφή σου

τη μορφή σου που σχηματίζεται στους τοίχους

τη μορφή σου που τριγυρνάει στα σοκάκια

που κρύβεται στα σακάκια ακατάστατων ανδρών

Κοιτάω απ' την πόρτα τα ρούχα σου
τα ρούχα σου που γεμίζουν τους διαδρόμους

τα ρούχα σου που αλλάζουν τη διάθεσή μου

που κάνουν την άνεση μου να μοιάζει παιδικό παιγνίδι

Κοιτάω στον καθρέπτη μου τα μάτια σου

τα μάτια σου που γεμίζουν τις θάλασσες

τα μάτια σου που κοιτάζουν την ψυχή μου

που κάνουν την αυλή μου δάσος με άγρια ζώα

Κοιτάω στο ταβάνι μου τα μαλλιά σου

τα μαλλιά σου που ανεμίζουν στο πρώτο φύσημα

τα μαλλιά σου που θεραπεύουν τον πόνο μου

που δε μ' αφήνουν μόνο μου και μου κάνουν παρέα

Αναστατώνομαι, ακούω ψιθύρους τη νύχτα

τη νύχτα που με αναγκάζει να ιδρώνω και να φοβάμαι

τη νύχτα που με σπρώχνει να ψάχνω στις ντουλάπες για φαντάσματα

που όταν χτυπά το ξυπνητήρι τινάζομαι απότομα και ξεχνώ τις σκέψεις μου

Οι μορφές σου αλλάζουν αλλά είσαι η ίδια

η ίδια που διαιωνίζει τις πρωτόγονες ανάγκες μου

κάθε εικόνα σου μια φαντασίωση κίνησης
και οι λιγοστές λέξεις που ανταλλάξαμε διάλογοι ατελείωτοι

Οι μορφές σου μένουν ίδιες αλλά Εγώ αλλάζω

εγώ που γράφω με μία λάμπα από πάνω μου

εγώ που τρέχω να προλάβω όσα έχασα

που ξέχασα μες στη βιασύνη μου να ζήσω

(Να αφήσω καμιά χριστοπαναγία τώρα;)

Σκαλάνι

 Παρασκευή. Σήμερα έχει λιακάδα όπως και στο άλλο ποίημα, αυτό που δεν της έγραψα.

Σβήνει τα φώτα και αχνοφαίνεται μια φιγούρα με τις πιτζάμες της να ανάβει ένα κεράκι. Κάνει τη προσευχή της. Δεν ήξερα ότι πιστεύει. Παρακολουθώ χωρίς να ανασαίνω, βιώνω την δημιουργία ενός πίνακα κάποιου αόρατου ζωγράφου που ζωγραφίζει τη σιλουέτα της. Χωρίς να μιλάει έρχεται και ξαπλώνει δίπλα μου και με αγκαλιάζει. Δε μιλάμε. Φιλιόμαστε αλλά δεν κάνομε έρωτα. Κοιμόμαστε αγκαλιά και όσο κοιμόμαστε ένας άλλος αόρατος καλλιτέχνης, ένας παραμυθάς αυτή τη φορά, ετοιμάζει ένα παραμύθι που θα λέμε στα εγγόνια μας. Το πρωί ξυπνήσαμε και της είπα το όνειρο που είδα. Δεν το είπα ολόκληρο όμως. Βλέπετε κάτι ήξερε ο Καζαντζάκης. Τις ιστορίες να τις λέμε μέχρι εκεί που αντέχουμε.

Τα βράδια της κατάθλιψης (Δοκιμή 5η)

Τα βράδια της κατάθλιψης

Στην Βιρτζίνια Γουλφ

Για τη Θ. Από τη Θ.

 Σκέφτομαι να βρω ένα τρόπο να ζω μέσα σε ένα όνειρο

Τα πρωινά χουζουρέματα να γίνουν αιώνια

Η μόνη γαλήνη που νιώθω

Που πηγάζει από εκείνο το πρωινό που ξυπνήσαμε μαζί

Για πρώτη φορά

 Δεν σου μίλησα ποτέ γι’ αυτό

Για αυτά που ένοιωσα εκείνο το ξημέρωμα

Για το λευκό φως που έμπαινε από το παράθυρο και σε φώτιζε καθώς ήσουν γυμνή αγκαλιασμένη πάνω μου
Για τα φιλιά που μου έδινες καθώς κοιμόμουν

Για τη γάτα σου στα πόδια μου

Αυτό θέλω να ξαναζήσω

Να έχω την ίδια εμπειρία και ένα μέλλον διαφορετικό

Πάντα ήλπιζα ότι θα τα καταφέρω κι όμως…

Να βάλω τις λέξεις στη σειρά

Να γράψω εκείνο το ποίημα που μου ζήτησες
Κι όμως
Δεν έχω γράψει ποιήματα

Με δάκρυα στα μάτια

Σε αγκάλιασα καθώς κοιμόσουν

Δεν έχω γράψει ποιήματα

Με μαχαιριές στην καρδιά
Άπλωσα τα χέρια μου
Να σε αγγίξω
Στον ύπνο μου
Κι ας μην ήσουν εκεί
Δεν έχω γράψει ποιήματα
Με σπασμούς στο στομάχι
Σηκώθηκα το βράδυ
Και στριφογύρισα στον ύπνο μου

19/12/2020

*Το ποίημα γεννήθηκε στις 22/12 παρελθόντος χρόνου

Φινάλε

Η παράσταση κάθε βράδυ τελείωνε με ένα μεγάλο χειροκρότημα

Το κοινό εκτιμούσε ιδιαίτερα το τελευταίο νούμερο.

Η διπλή κωλοτούμπα ανάμεσα από τον κύκλο της φωτιάς ήταν τόσο αταίριαστη με τα ρούχα του γελωτοποιού.

Πότε προλάβανε να ανάψει τη στεφάνι με ένα μικρό αναπτήρα κανείς δεν καταλάβαινε.

Σήμερα το βράδυ όμως η παράσταση είχε άλλο φινάλε.

Ο γελωτοποιός όπως έχυνε τη βενζίνη πάνω στη στεφάνι δεν πρόσεξε ότι ένα μέρος της χύθηκε στα τεράστια παπούτσια του.

Τα γεγονότα συνέβησαν πολύ γρήγορα. Κάηκε ολόκληρος από πάνω μέχρι κάτω μέχρι το κοινό να καταλάβει ότι όσα διαδραματίζονταν δεν ήταν μέρος της παράστασης.

Κάποιοι λένε ότι το έκανε επίτηδες. Τρεις μήνες πριν είχε χωρίσει και κάποιοι λένε ότι δεν την ξεπέρασε ποτέ.

Κάποιοι λένε ότι επέλεξε να φύγει όπως εμφανίστηκε. Μέσα σε ένα κύκλο φωτιάς.

Κέρκυρα, 19/11/2019, 00:05. Το ποίημα ωστόσο γράφτηκε στη Θεσσαλονίκη

Ασπασμός

Ο τελευταίος μας ασπαμός ήταν ο θάνατος της αγέννητης σχέσης μας.

Θεσσαλονίκη, 1 Αυγούστου 2017

ΥΓ Κάθε όνομα και ένα ποίημα. Το δικό σου μαρτυρούσε αισιοδοξία.

Φ

Από το "Πολιτικά κείμενα για την ερωτική συγκυρία"

Είμαστε δότες σώματος

Κάθε συνάντηση είναι ένα ποίημα.
Κάθε άνθρωπος που γνωρίζουμε -κάθε συζήτηση που κάνουμε- είναι μία αποτύπωση.
Κάθε ανθρώπινη σχέση είναι ένα μικρό έργο τέχνης.
Κάθε ματιά -κάθε έκφραση- είναι μία προσπάθεια εξωτερικεύσης συναισθημάτων.

Το βάθος των σχέσεων -το βάθος των αισθημάτων- που δημιουργούνται μέσα από τις λέξεις μέσα από τους διαλόγους καθορίζει την αξία του.
Το σώμα μας -το μυαλό- μας είναι ο καμβάς του καλλιτέχνη που βρίσκεται απέναντί μας
Οι άλλοι μας διαμορφώνουν.
Εμείς είμαστε τα αποτελέσματα της τέχνης τους.

(αλίμονο στα σώματα που έπεσαν θύματα ατάλαντων καλλιτεχνών)

Κέρκυρα, 6.8.2019 μπροστά από μια φωτογραφία της βομβαρδισμένης Χιροσίμα

Δεκέμβρης 2008

Στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού του 1937, όταν η Γαλλία βρισκόταν υπό ναζιστική κατοχή, ένας Γερμανός αξιωματούχος πλησίασε τον ζωγράφο και με θαυμασμό κοίταξε τον πίνακα. «Δικό σας έργο;» τον ρώτησε. «Όχι, δικό σας» ήταν η απάντηση του Ισπανού.

Ένα μαγαζί που συχνάζαμε φοιτητές στο Ηράκλειο μου θυμίζει συνέχεια αυτή την ιστορία. Η τέχνη μας είναι τα αποτυπώματα της ιστορίας που αφήνουν κάποιοι άλλοι πάνω μας.

(Κάπου εκεί στα τέλη Δεκέμβρη του 2008 γράφτηκε το ποίημα. Περάστηκε σε χαρτί χρόνια αργότερα. 9 χρόνια αργότερα για την ακρίβεια)