Τα βράδια της κατάθλιψης (Δοκιμή 5η)

Τα βράδια της κατάθλιψης

Στην Βιρτζίνια Γουλφ

Για τη Θ. Από τη Θ.

 Σκέφτομαι να βρω ένα τρόπο να ζω μέσα σε ένα όνειρο

Τα πρωινά χουζουρέματα να γίνουν αιώνια

Η μόνη γαλήνη που νιώθω

Που πηγάζει από εκείνο το πρωινό που ξυπνήσαμε μαζί

Για πρώτη φορά

 Δεν σου μίλησα ποτέ γι’ αυτό

Για αυτά που ένοιωσα εκείνο το ξημέρωμα

Για το λευκό φως που έμπαινε από το παράθυρο και σε φώτιζε καθώς ήσουν γυμνή αγκαλιασμένη πάνω μου
Για τα φιλιά που μου έδινες καθώς κοιμόμουν

Για τη γάτα σου στα πόδια μου

Αυτό θέλω να ξαναζήσω

Να έχω την ίδια εμπειρία και ένα μέλλον διαφορετικό

Πάντα ήλπιζα ότι θα τα καταφέρω κι όμως…

Να βάλω τις λέξεις στη σειρά

Να γράψω εκείνο το ποίημα που μου ζήτησες
Κι όμως
Δεν έχω γράψει ποιήματα

Με δάκρυα στα μάτια

Σε αγκάλιασα καθώς κοιμόσουν

Δεν έχω γράψει ποιήματα

Με μαχαιριές στην καρδιά
Άπλωσα τα χέρια μου
Να σε αγγίξω
Στον ύπνο μου
Κι ας μην ήσουν εκεί
Δεν έχω γράψει ποιήματα
Με σπασμούς στο στομάχι
Σηκώθηκα το βράδυ
Και στριφογύρισα στον ύπνο μου

19/12/2020

*Το ποίημα γεννήθηκε στις 22/12 παρελθόντος χρόνου

Φινάλε

Η παράσταση κάθε βράδυ τελείωνε με ένα μεγάλο χειροκρότημα

Το κοινό εκτιμούσε ιδιαίτερα το τελευταίο νούμερο.

Η διπλή κωλοτούμπα ανάμεσα από τον κύκλο της φωτιάς ήταν τόσο αταίριαστη με τα ρούχα του γελωτοποιού.

Πότε προλάβανε να ανάψει τη στεφάνι με ένα μικρό αναπτήρα κανείς δεν καταλάβαινε.

Σήμερα το βράδυ όμως η παράσταση είχε άλλο φινάλε.

Ο γελωτοποιός όπως έχυνε τη βενζίνη πάνω στη στεφάνι δεν πρόσεξε ότι ένα μέρος της χύθηκε στα τεράστια παπούτσια του.

Τα γεγονότα συνέβησαν πολύ γρήγορα. Κάηκε ολόκληρος από πάνω μέχρι κάτω μέχρι το κοινό να καταλάβει ότι όσα διαδραματίζονταν δεν ήταν μέρος της παράστασης.

Κάποιοι λένε ότι το έκανε επίτηδες. Τρεις μήνες πριν είχε χωρίσει και κάποιοι λένε ότι δεν την ξεπέρασε ποτέ.

Κάποιοι λένε ότι επέλεξε να φύγει όπως εμφανίστηκε. Μέσα σε ένα κύκλο φωτιάς.

Κέρκυρα, 19/11/2019, 00:05. Το ποίημα ωστόσο γράφτηκε στη Θεσσαλονίκη

Ασπασμός

Ο τελευταίος μας ασπαμός ήταν ο θάνατος της αγέννητης σχέσης μας.

Θεσσαλονίκη, 1 Αυγούστου 2017

ΥΓ Κάθε όνομα και ένα ποίημα. Το δικό σου μαρτυρούσε αισιοδοξία.

Φ

Από το "Πολιτικά κείμενα για την ερωτική συγκυρία"

Είμαστε δότες σώματος

Κάθε συνάντηση είναι ένα ποίημα.
Κάθε άνθρωπος που γνωρίζουμε -κάθε συζήτηση που κάνουμε- είναι μία αποτύπωση.
Κάθε ανθρώπινη σχέση είναι ένα μικρό έργο τέχνης.
Κάθε ματιά -κάθε έκφραση- είναι μία προσπάθεια εξωτερικεύσης συναισθημάτων.

Το βάθος των σχέσεων -το βάθος των αισθημάτων- που δημιουργούνται μέσα από τις λέξεις μέσα από τους διαλόγους καθορίζει την αξία του.
Το σώμα μας -το μυαλό- μας είναι ο καμβάς του καλλιτέχνη που βρίσκεται απέναντί μας
Οι άλλοι μας διαμορφώνουν.
Εμείς είμαστε τα αποτελέσματα της τέχνης τους.

(αλίμονο στα σώματα που έπεσαν θύματα ατάλαντων καλλιτεχνών)

Κέρκυρα, 6.8.2019 μπροστά από μια φωτογραφία της βομβαρδισμένης Χιροσίμα

Δεκέμβρης 2008

Στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού του 1937, όταν η Γαλλία βρισκόταν υπό ναζιστική κατοχή, ένας Γερμανός αξιωματούχος πλησίασε τον ζωγράφο και με θαυμασμό κοίταξε τον πίνακα. «Δικό σας έργο;» τον ρώτησε. «Όχι, δικό σας» ήταν η απάντηση του Ισπανού.

Ένα μαγαζί που συχνάζαμε φοιτητές στο Ηράκλειο μου θυμίζει συνέχεια αυτή την ιστορία. Η τέχνη μας είναι τα αποτυπώματα της ιστορίας που αφήνουν κάποιοι άλλοι πάνω μας.

(Κάπου εκεί στα τέλη Δεκέμβρη του 2008 γράφτηκε το ποίημα. Περάστηκε σε χαρτί χρόνια αργότερα. 9 χρόνια αργότερα για την ακρίβεια)

Η γιορτή της μητέρας

Χρόνια πολλά
   στις άτεκνες μητέρες
Σε όλες εκείνες που δεν πέρασαν ποτέ
   τη φάση της μητρότητας
και όμως μεγάλωσαν πολλά
    αγόρια και κορίτσια

Σε όλες εκείνες που έγιναν μητέρες
    χωρίς ποτέ τους να γεννήσουνε παιδιά
Σε όλες εκείνες που συγκρούστηκαν
   με τις ιδεολογικές τους πεποιθήσεις
για να βιώσουν εκείνο το μυστήριο πράγμα
  της εγκυμοσύνης

Τίρανα, 14 Μάη 2017

Από το "Πολιτικά κείμενα για την ερωτική συγκυρία"

Ήθελα να 'μουν από αυτούς που ξεκοιλιάζουν τους αστούς μες στα λασπόνερα

«Ω πόνε! Ω πόνε! Μας την τρώει τη ζωή μας ο Καιρός»
Τσ. Μπωντλέρ «Ο εχθρός»

Ο πόνος που με ζώνει δε μ' αφήνει
Εξατμίζεται στο άπειρο το Χρόνου
Μετουσιώνεται σε έρωτα που φθίνει
(και μετατρέπεται στο κίνητρο το φόνου)

2.1.2011 (10.4.2011)