Οι ταινίες κλείνουν με τους τίτλους το τέλους και κανείς δε μας λέει τι συμβαίνει μετά. Αν αρρώσταινουν οι πρίγκιπες, ποιος καθαρίζει τους αίθουσες μόλις τελειώσουν οι χοροί και αν οι ήρωες χωρίζουν ή αν πεθαίνουν μονάχοι σε κάποια αυλή.
Τι γίνεται μόλις κλείσει το φως; Τι συμβαίνει μετά όταν δεν είσαι εδώ;
18/6/2013, 4 ώρες μετά
Μακάριοι οι οργανισμοί οι μη έχοντες συνείδηση της ύπαρξής των
Μακάριοι οι αγέννητοι, οι εγκεφαλικά ανεπαρκείς
Μακάρια τα πρωτόζωα, οι αμοιβάδες και τα μονοκύτταρα
Μακάρια η άμμος της θαλάσσης
Μακάριο το χιόνι, η λάσπη, τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα και οι πυκνωτές
Μακάριο το κενό
Μακάρια η ανυπαρξία της ύλης
Μακάρια η έλλειψη φωτός, το απόλυτο σκότος
18/6/2013
Είναι φερέφωνο ελπίδας
ότι άρχισα να νιώθω
Είναι φερέφωνο ελπίδας
Και μπροστά μου άρχισαν να απομυθοποιούνται οι θεοί της φαντασίας
Κέρκυρα, 23/4/2013 με το ξεκίνημα της νέας μέρας
Σύντομα όλοι θα 'ναι νεκροί
σύντομα δεν θα 'χεις χρόνο να κλάψεις
σύντομα όσα ήξερες να τα ξεχάσεις
σύντομα....
Πάνω στο άλογο ο νεκρός καβαλάρης με μίσος κοιτά
τον μίζερο όχλο που με βήμα αργό προχωρά
στα μαύρα ντυμένος, σκυμμένος με τους άλλους πενθεί
γυναίκες παιδιά, άρρωστοι γέροι, τραυματίες πολλοί
Πόνος, θρήνος, απορία κι οδυρμός
ήταν της Μοίρας αρχαίος χρησμός
ένα πλήθος για ελπίδα στο χάος να ψάχνει
το άυλο Φάντασμα με το μάτι του πιάνει
Όλο το σύμπαν χαζεύει, τα άστρα με τρόπο κοιτάν χαμηλά
τον ασήμαντο κόσμο που με δέος προσκυνάει κρυφά
στα πόδια δεμένος, πεσμένος με τους άλλους ποθεί
του Βέιρ τον ήλιο να ανατέλλει με αχτίδα χρυσή
Αίμα, μίσος, αρρώστια, λιμός
είναι της Κατάρας κανόνας χρυσός
ένα πλήθος που κύκλους στο άπειρο κάνει
χωρίς το τέλος ποτέ του να φτάνει
Μέσα στις βάρκες τους σπρώχνει ο βαρκάρης μες στα νερά
το μίζερο κόσμο που με φόβο υποφέρει βουβά
με φίδια γεμάτος ο παράξενος βάλτος τα μυαλά τους ρουφά
μόνο ο Χανς προσπαθεί να γιατρέψει τις πληγές του γοργά
να συναντήσει τη Γκρέτελ ξανά
