Τα Μι του Έρωτα

 

Εν μέσω στεναγμών και αναστεναγμών

μπήκε και ο Οκτώβρης

Χωρίς εκείνο το ιερό μι

Γράμμα περιττό, απαγορευτικό και αποτρεπτικό

Όμως ο έρωτας άλλη γραφή και ανάγνωση με έμαθε για τις λέξεις

Κι ολη τη νύχτα διαβάζω μη και μετά μι μι μι

Όλη τη νύχτα το ίδιο επουράνιο σύμφωνο

Όλη τη νύχτα τα ίδια αρχικά

Σύμφωνο απαγόρευσης

Το ίδιο γράμμα δίπλα στο ίδιο γράμμα,

το ένα σαν όνομα το άλλο σαν επώνυμο

Τόση αγρυπνιά για ένα γράμμα

Σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα

και μόνο μι μι μι

Κέρκυρα 4/10/2024

μάλλον ως μια υποσυνείδητη προσπάθεια να συνδυάσω δύο γενέθλια

Έλενα

 I

Έλενα,

Πώς να χωρέσουν ένα εκατομμύριο άσπρες λεοπαρδάλεις κάτω από έναν Άρκευθο;1

Πέταξα σαν πεταλούδα πάνω από τον Ρήνο και σε είδα να περπατάς μια ηλιόλουστη μέρα στο πάρκο με ένα μαύρο καπέλο και ένα κατάλευκο φόρεμα.

Ένα κόκκινο λουλούδι ξεχώρισε μέσα στο πράσινο γρασίδι και ξαφνικά βγήκαν από μέσα του σμήνη μέλισσες που μετατρέπονταν σε ψάρια και έπεφταν στο ποτάμι. Κι όμως όλα περνούσαν απαρατήρητα από τους βιαστικούς ποδηλάτες.

Κάθισες να ξεκουραστείς και στα πόδια σου κάθισαν η καρδιά μου και το μυαλό μου. Είχαν και τα δύο τη μορφή κάμπιας.

Με κοίταξες κατευθείαν στα μάτια και η ψυχή μου συμπυκνώθηκε σε μια τετραγωνική ίντσα. Την ακολούθησες με το βλέμμα σου και ο χρόνος σταμάτησε.

Έσσεν, 4 Μαΐου 2008

1 αντιπαρέβαλε με “Δέσποινα, τρεις άσπρες λεοπαρδάλεις κάθονταν κάτω απ' τον άρκευθο” (Τ.Σ. 'Ελιοτ “Τετάρτη των Τεφρών” ΙΙ)

II

Έλενα,

Κοίταξα από την κορυφή ενός καταπράσινου λόφου και σε είδα στην άκρη του χρόνου να με περιμένεις. Χοροπήδησα στα σύννεφα και η συνάντησή μας νίκησε την προσμονή, μας ανύψωσε αμφότερους στο βάθρο της ευτυχίας.

Παντού ξεπήδησαν αισθήματα. Η αγάπη μετατράπηκε σε ενέργεια και ξεχύθηκε από τις καρδιές μας. Ολόκληρος ο κόσμος γέμισε αγάπη και η γύρη των λουλουδιών απελευθερώθηκε για να αναζητήσει μόνη της τις μέλισσες για να γεμίσει τον κάμπο με το χρυσοκίτρινό της χρώμα. Διασκορπίστηκε με την ίδια μανία που διασκορπίζεται η χαρά μας. Μπήκε μέσα σε κλειδωμένες ψυχές[, γιάτρεψε αρρώστους και ανέστησε πεθαμένους].

Η θάλασσα μια λίμνη, οι ήπειροι μια γειτονιά και ο πλανήτης ολόκληρος δυο χιλιόμετρα και πάνω του χτίσαμε το σπίτι μας.

Έσσεν, 25 Μαΐου 2008

(Ελένη X5)

 Είσαι για μένα όλες οι αισθήσεις

το ηλιοβασίλεμα

το άρωμα των λουλουδιών

η γεύση του πρωινού καφέ

η μυρωδιά της ευτυχίας

το απαλό χάδι ενός αγαπημένου προσώπου

Έσσεν, 10 Οκτωβρίου 2008

Θέατρα και Αμφιθέατρα

Θέατρα

και αμφιθέατρα

του παραλόγου

θεατρίνοι και αμφιθεατρίνοι

αμφίβιοι φοιτητές

σε ελώδη νερά

νεαροί, νέοι γερασμένοι

κουρασμένοι θιασάρχες

ομάδες, ομαδούλες και ομαδάρχες

πρόσκοποι, επίσκοποι κολασμένοι

κρατικοί κρετίνοι

καθηγητές και γητευτές

φίδια κολοβά και κουρεμένα

δημόσια παιδεία

εκπαίδευση σε λάκκους με λιοντάρια

άμαχος πληθυσμός

υπερπληθυσμός σκέψεων

διασκέψεις κορυφής στα βουνά

η τρέλα βαριέται και επιστρέφει

στα καθημερινά

έδρανα εδραιώνουν τη θέση τους

διάδρομοι, μονόπλευροι λαβύρινθοι

παγιώνονται

στο πίνακα ανακοινώσεων

ένα χαρτί παρατημένο

γράφει:

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ

νέοι για την θεατρική ομάδα του πανεπιστημίου

Το βράδυ που περιέγραψα το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά στους φίλους σου

 Το βράδυ που περιέγραψα το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά στους φίλους σου

Σε φίλησα δυο φορές σταυρωτά στα μάγουλα και ήταν σα να σε φίλαγα στο στόμα. Τέτοιο μεθύσι. (Άραγε ένιωσες το ίδιο;)

Και όπως κάθε μεθύσι, κι αυτό έφερε ξανά στην επιφάνεια τα ξεχασμένα συναισθήματα.

Αν είχε κεφάλαια η ζωή μου θα ήταν γυναικεία ονόματα και αναγκαστικά εσύ θα ήσουν το πρώτο κεφάλαιο.

Πολύτεχνο, 22.8.2016 02:00

A

(Από τα "Πολιτικά κείμενα για την ερωτική συγκυρία")

Αν δεν είμαι θεός

 Αν δεν είμαι θεός, τότε είμαι θηρίο.

Όλντενμπουργκ, 25.1.2011

Για την Μάρα...

Στα τρένα γράφονται τα ποιήματα

Κοιτάω στο παράθυρο τη μορφή σου

τη μορφή σου που σχηματίζεται στους τοίχους

τη μορφή σου που τριγυρνάει στα σοκάκια

που κρύβεται στα σακάκια ακατάστατων ανδρών

Κοιτάω απ' την πόρτα τα ρούχα σου
τα ρούχα σου που γεμίζουν τους διαδρόμους

τα ρούχα σου που αλλάζουν τη διάθεσή μου

που κάνουν την άνεση μου να μοιάζει παιδικό παιγνίδι

Κοιτάω στον καθρέπτη μου τα μάτια σου

τα μάτια σου που γεμίζουν τις θάλασσες

τα μάτια σου που κοιτάζουν την ψυχή μου

που κάνουν την αυλή μου δάσος με άγρια ζώα

Κοιτάω στο ταβάνι μου τα μαλλιά σου

τα μαλλιά σου που ανεμίζουν στο πρώτο φύσημα

τα μαλλιά σου που θεραπεύουν τον πόνο μου

που δε μ' αφήνουν μόνο μου και μου κάνουν παρέα

Αναστατώνομαι, ακούω ψιθύρους τη νύχτα

τη νύχτα που με αναγκάζει να ιδρώνω και να φοβάμαι

τη νύχτα που με σπρώχνει να ψάχνω στις ντουλάπες για φαντάσματα

που όταν χτυπά το ξυπνητήρι τινάζομαι απότομα και ξεχνώ τις σκέψεις μου

Οι μορφές σου αλλάζουν αλλά είσαι η ίδια

η ίδια που διαιωνίζει τις πρωτόγονες ανάγκες μου

κάθε εικόνα σου μια φαντασίωση κίνησης
και οι λιγοστές λέξεις που ανταλλάξαμε διάλογοι ατελείωτοι

Οι μορφές σου μένουν ίδιες αλλά Εγώ αλλάζω

εγώ που γράφω με μία λάμπα από πάνω μου

εγώ που τρέχω να προλάβω όσα έχασα

που ξέχασα μες στη βιασύνη μου να ζήσω

(Να αφήσω καμιά χριστοπαναγία τώρα;)