Είμαστε δότες σώματος

Κάθε συνάντηση είναι ένα ποίημα.
Κάθε άνθρωπος που γνωρίζουμε -κάθε συζήτηση που κάνουμε- είναι μία αποτύπωση.
Κάθε ανθρώπινη σχέση είναι ένα μικρό έργο τέχνης.
Κάθε ματιά -κάθε έκφραση- είναι μία προσπάθεια εξωτερικεύσης συναισθημάτων.

Το βάθος των σχέσεων -το βάθος των αισθημάτων- που δημιουργούνται μέσα από τις λέξεις μέσα από τους διαλόγους καθορίζει την αξία του.
Το σώμα μας -το μυαλό- μας είναι ο καμβάς του καλλιτέχνη που βρίσκεται απέναντί μας
Οι άλλοι μας διαμορφώνουν.
Εμείς είμαστε τα αποτελέσματα της τέχνης τους.

(αλίμονο στα σώματα που έπεσαν θύματα ατάλαντων καλλιτεχνών)

Κέρκυρα, 6.8.2019 μπροστά από μια φωτογραφία της βομβαρδισμένης Χιροσίμα

Δεκέμβρης 2008

Στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού του 1937, όταν η Γαλλία βρισκόταν υπό ναζιστική κατοχή, ένας Γερμανός αξιωματούχος πλησίασε τον ζωγράφο και με θαυμασμό κοίταξε τον πίνακα. «Δικό σας έργο;» τον ρώτησε. «Όχι, δικό σας» ήταν η απάντηση του Ισπανού.

Ένα μαγαζί που συχνάζαμε φοιτητές στο Ηράκλειο μου θυμίζει συνέχεια αυτή την ιστορία. Η τέχνη μας είναι τα αποτυπώματα της ιστορίας που αφήνουν κάποιοι άλλοι πάνω μας.

(Κάπου εκεί στα τέλη Δεκέμβρη του 2008 γράφτηκε το ποίημα. Περάστηκε σε χαρτί χρόνια αργότερα. 9 χρόνια αργότερα για την ακρίβεια)

Η γιορτή της μητέρας

Χρόνια πολλά
   στις άτεκνες μητέρες
Σε όλες εκείνες που δεν πέρασαν ποτέ
   τη φάση της μητρότητας
και όμως μεγάλωσαν πολλά
    αγόρια και κορίτσια

Σε όλες εκείνες που έγιναν μητέρες
    χωρίς ποτέ τους να γεννήσουνε παιδιά
Σε όλες εκείνες που συγκρούστηκαν
   με τις ιδεολογικές τους πεποιθήσεις
για να βιώσουν εκείνο το μυστήριο πράγμα
  της εγκυμοσύνης

Τίρανα, 14 Μάη 2017

Από το "Πολιτικά κείμενα για την ερωτική συγκυρία"

Ήθελα να 'μουν από αυτούς που ξεκοιλιάζουν τους αστούς μες στα λασπόνερα

«Ω πόνε! Ω πόνε! Μας την τρώει τη ζωή μας ο Καιρός»
Τσ. Μπωντλέρ «Ο εχθρός»

Ο πόνος που με ζώνει δε μ' αφήνει
Εξατμίζεται στο άπειρο το Χρόνου
Μετουσιώνεται σε έρωτα που φθίνει
(και μετατρέπεται στο κίνητρο το φόνου)

2.1.2011 (10.4.2011)

(κλικ)

Βάζω κάτω και γράφω:

25 + 4 = 29

ψάχνω σημάδια σε τυχαία νούμερα
κρυμμένα μηνύματα σε πεταμένα χαρτιά
μετατρέπω τους αριθμούς σε γράμματα,
τα γράμματα σε λέξεις
σχηματίζω ατελείς προτάσεις

(Πόσο άραγε διαφέρω από τα σχολιαρόπαιδα που μαδάνε μαργαρίτες;  «Μ' αγαπά, δε μ' αγαπά»;)

Και ύστερα η καθημερινότητα:

Παίρνεις το λεωφορείο. Κατεβαίνεις στη στάση του Μετρό. Κλικ το εισιτήριο στο μηχάνημα
Μάθημα, δουλειά και πάλι σπίτι

Και εκείνο το τετράδιο γεμάτο αριθμούς
Μισοτελειωμένες λέξεις

Προσθέτω γράμματα σε ένα λευκό πίνακα

Π+Μ
16+12 =29

Όπως εκείνη η ημερομηνία...

Μουτζούρες, σβησμένες λέξεις, σβησμένες ελπίδες

Και την επόμενη μέρα πάλι λεωφορείο, μετρό, μάθημα, δουλειά μέχρι το βράδυ και στη συνέχεια τετράδιο, αριθμοί, γράμματα,  όνειρα.

17.3.2016
και να αναρωτιέσαι αν εκείνα τα τηλέφωνα σου κάνουν καλό ή κακό

Ζωή speaking

Η ζωή είναι κρεοπωλείο
κομμένο κρέας και αίματα
κομμάτια στη βιτρίνα
ταμπελάκια με τιμές
κρεμασμένα πτώματα
Πελάτες στη σειρά να διαλέγουν
Κρύα ψυγεία
Μηχανές του κιμά
και σάλια στα πατώματα
Παντού μυρίζει θάνατος και βρόμικα χαρτονομίσματα

Η ζωή είναι ουρές στα ΑΤΜ
ανούσιες συζητήσεις
και φόβος
μην χαθεί η περιουσία μας και οι οικονομίες μας
Ώρες χαμένες
σκισμένα τζιν
και ιδρώτας
Ενοχλητικοί ήχοι κινητών
και κεφάλια σκυμμένα

Δεν έχει πλάκα η ζωή μωρό μου

Ο τοίχος

Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία.
Κάποιος την έγραψε με σπρέι, με μπογιά
Ήταν δυο λέξεις μοναχά:
ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
Και ύστερα ήταν πως την έγραψαν νταντά.

Από το "Πολιτικά κείμενα για την ερωτική συγκυρία"