Παρέμβαση στην παρουσίαση του δίσκου Consortium In Amato (Τα Παιδιά της Παλαιότητας, L39, 2015) στο Πολύτεχνο 26.2.2016

Μάριος Μαγιολαδίτης
συμμαθητής - μαθηματικός - ποιητής

Όταν μου ζήτησε ο Παντελής να συμμετάσχω στο σημερινό φαιδρό πάνελ, ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα. Παρακολουθώ την πορεία του Παντελή από την εποχή των πρώιμων Κόρε. Ύδρο από τα λυκειακά χρόνια, τότε που λερωνόμασταν ξεσκίζοντας τους φλώρους στα παιδικά μας μυαλά και όπου ο μουσικός, και όχι μόνο, πειραματισμός δεν έμπαινε κάτω από τους φορμαλιστικούς κανόνες του καθωσπρεπισμού.

Μετά από ένα «σύντομο» πέρασμα από τον κόσμο της φανφαρονικής μελωδικής ποπ καθαρότητας ο Παντελής με τα Παιδιά της Παλαιότητας επιστρέφει στον πηγαίο, αυθόρμητο, «βρώμικο» ήχο και στίχο που γεννάει αριστουργήματα μέσα στα ερείπια που αφήνει η αυτοκαταστροφική μανία.

Ο Παντελής είναι αποδεσμευμένος και ελεύθερος να ξετυλίξει την «καφρίλα» του σε όλο της το μεγαλείο, να μας φέρει σε επαφή με τα άτομα και τα αντικείμενα από νέες διαστάσεις.

Ο δίσκος που παρουσιάζουμε σήμερα είναι μια «συμφωνία στο ΓΑΜΑΤΟ». Στο ατελέσφορο τίποτα, μια επίκληση στη νοθευμένη από οδύνη αγάπη, μια σαδιστική ωδή για το τέλειο που έρχεται αλλά ποτέ δε φτάνει και αρκείται στο να κάνει σχέδια για το μέλλον, το μέλλον, το μέλλον. Πρόκειται για συντεταγμένη «καφρίλα» που ξεδιπλώνεται σε κάθε κομμάτι στιχουργικά και μουσικά.

Αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου είναι το «Μπλοκάκι», το οποίο είναι επηρεασμένο από την αμερικάνικη ταινία Silver Linings Playbook όπου σε μια σκηνή της ακούγεται το συγκλονιστικό ντουέτο των Ντύλαν-Κας να τραγουδά το Girl from the North Country, με το οποίο και εγώ πραγματικά έκλαψα ακούγοντάς το. Στο «Μπλοκάκι» τα Παιδιά της Παλαιότητας επαναδιατυπώνουν και νεονοηματοδοτούν τα διδάγματα της ταινίας και του τραγουδιού του Μπομπ Ντύλαν.

Απόηχοι από Κόρε. Ύδρο. της δεκαετίας του 90 υπάρχουν διάσπαρτοι και εδώ, περισσότεροι ίσως και από το ντεμπούτο των ΠτΠ. Χαρακτηριστικό είναι ότι το τραγούδι «Είδα στον ύπνο μου πως δεν την αγαπούσα» εισάγει μια φωνή που αγαπήσαμε μια εικοσαετία πίσω, αυτή της γιαγιάς του Παντελή στο «Παιδί μέσα στον τοίχο». Αιωνία η μνήμη της.

Από την Αθήνα, εδώ που πατάνε τα νεράντζια, σας εύχομαι καλή συνέχεια και καλή ακρόαση του Consortium in Amato.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς... φιλάκια.

ΥΓ. Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία. Εκείνο το βράδυ έγραφε Π+Μ.

Grief, pain and despair

 Απελπισία, πόνος και οδυρμός
ήταν της Μοίρας αρχαίος χρησμός
ένα πλήθος που κύκλους στο άπειρο κάνει
 το άυλο φάντασμα με το μάτι του πιάνει

Γειτνίαση

Το παιδί με την κουκούλα

τι όμορφα που χάνεται στο βάθος

καθώς η νύχτα αστράφτει

από τις πύρινες φωτιές

Τρέχει, λαχανιάζει

αλλά στα συνθήματα

ανταποκρίνεται

Κι ας μην τον ήξερε τον νεκρό

τρέφει μίσος για αυτούς που τον σκότωσαν

Και τα μάτια του λάμπουν

από οργή για κάθε τι εθνικό

Και στον καυστήρα του
κρύβει ένα περιστέρι

και το αφήνει να φύγει κάθε Σάββατο

αλλά αυτό επιστρέφει

Πόσο κοντά ένιωσα

με αυτό το παιδί με την κουκούλα

κι ας μην είδα ποτέ το πρόσωπό του

6.12.2015

Αγγλία

Η Αγγλία, λοιπόν, παραμένει
κάστρο άβατο για τον ποιητή
σαν Δούρειος Ίππος περιμένει
την αλήθεια να μας πει

Σε πύργους της Σκοτίας
το φάντασμά σου τριγυρνάει
σε παράθυρα ευφορίας
βγαίνει και γελάει

Σε ψάχνω στα χαλάσματα
στους χάρτες των βιβλίων
κι απ’ τα πολλά διαβάσματα
ο άρχων των ηλιθίων
Σε βλέπω στον καθρέφτη μου
γυρίζω δεν υπάρχεις
άγγελε μου, ψεύτη μου
αχ, μην αργείς για νά ’ρθεις

Σε βλέπω στα όνειρά μου
ξυπνάω δεν υπάρχεις
αστυνόμε, κλέφτη μου
αχ, τι μπορώ για νά ’ρθεις

Από ΟΜΑΔΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΠΟ ΛΟΤΤΟ

Τετραστιχάκι

Στο Ν. Καζαντζάκη
Δε φοβάμαι τίποτα
Δεν έχω ανάγκη κανέναν
Δεν πιστεύω σε τίποτα
Είμαι λεφτάς

Στις νύχτες που θα ρθουν

Έγραφα κάποτε σε ένα χαρτί «για τις νύχτες που θα ρθουν»
και έμοιαζε υπόσχεση.

Όμως είχα και τότε στο μυαλό μου την Κική*.

21.12.2015

* Κική Δημουλά, «Ο Πληθυντικός Αριθμός»

Ο παραλογισμός του ερωτισμού ή ο ερωτισμός του παραλογισμού

Γεννήθηκα ιδεαλιστής εγκλωβισμένος σε σώμα υλιστή όπως ακριβώς μια γυναίκα εγκλωβισμένη σε σώμα άνδρα. Βρίσκομαι σε φιλοσοφικό transgender.

Παρατηρώ γύρω μου. Εξετάζω τα δεδομένα. Η φύση είναι μόνο ύλη. Το υλικό σύμπαν που μας κυκλώνει είναι το απόλυτο "όλο". Προς διάψευση των φιλοσοφικών πεποιθήσεων του Πόε το κέντρο του Σύμπαντος θα είναι ένα ανιαρό υλικό τίποτα. Κάθε εκατοστό του σώματός μας, από μέσα μέχρι έξω, αποτελείται από το ίδιο υλικό με ολόκληρο το Σύμπαν. Τυχαιότητες, φυσικοί νόμοι και πάπαλα. Η ζωή; Η απόλυτη τυχαιότητα, απλό "γεγονός", ένα ακόμα αποτέλεσμα της ανάμειξης ύλης και ενέργειας που στην τελική και αυτά το ίδιο είναι. Διαβαθμίσεις του ίδιου τίποτα. Τίποτα το εξαιρετικό. Και η συνειδητοποίηση της ζωής; Κι αυτό τυχαίο γεγονός μέσα στην αλληλουχία των αλυσιδωτών μετατροπών της ύλης. Ο ουρανός δεν κρύβει από πάνω του Θεό.

Όμως εγώ... παραμένω θιασώτης του αοράτου. Κυνηγός σκιών. Ήλπιζα πάντα στην ανατροπή. Στην έκπληξη. "Μια βόμβα στο κατεστημένο είναι αυτό που περιμένω. Μια έκπληξη". Αυτό τραγουδούσα στο Λύκειο. Ήλπιζα στα πράγματα έξω από το (υλικό) Σύμπαν. Σε αυτά που πέθαιναν και δεν χάθηκαν. Σε αυτά που κόλλησαν σε μια εσοχή του χωροχρόνου και δεν τα παρέσυρε το ποτάμι του χρόνου στην ανυπαρξία. Σε αυτά που έμειναν στην Αχερουσία να κουνάνε το μαντίλι στις ορδές των νεκρών και επέστρεψαν ανάμεσα στους ζώντες από άλλες διαστάσεις.

Τις νύχτες στις σκέψεις μου, η ζωή μου πέρασε δεκάδες εκδοχές και τις έζησα όλες με ένταση αλλά με σιγουριά ότι θα ξαναζήσω. Δεν τσιγγουνεύτηκα στα λάθη. Επέστρεψα στα σημεία που τα έκανα και άλλαξα τα γεγονότα. Τα βράδια στον ύπνο μου έχω ένα τεράστιο τηλεκοντρόλ με Fast Forward και Rewind, με Skip και Slow Motion.

Μέσα στο μυαλό μου η ζωή δεν έχει επίλογο. Οι τελικές αποφάσεις είναι απλά προσωρινές. Οι χωρισμοί από αγαπημένα πρόσωπα είναι απλά κακιές εκβάσεις και διορθώνονται.

Πηγαίνω πίσω στο χρόνο και σε γνωρίζω πριν πάρεις τις αποφάσεις του. Ερωτευόμαστε με το ίδιο πάθος χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς υποχρεώσεις. Σε κρατάω από το χέρι και πηδάμε φράχτες, χτυπάμε κουδούνια πολυκατοικιών, τρέχουμε στην κατηφόρα, κάνουμε κολασμένο έρωτα στο δρόμο. Και δεν σε αφήνω ποτέ. Ανακαλύπτουμε μαζί τον ερωτισμό των αντικειμένων και συζητάμε χρόνια ατελείωτα.

Δεν υπαρχει επίλογος στην ιστορία μας. Δεν υπάρχει τελευταίο τηλέφωνημα. Καφέδες αποχαιρετισμού. Στιγμές αμηχανίας. Βάζουμε μουσική αλλά το κομμάτι που ακούγεται δεν είναι ποτέ το τελευταίο. Η χορωδία είναι πολύ ήσυχη για να είναι το τελευταίο κομμάτι.

30.11.2015