1

Όλα ξεκίνησαν σ’ ένα τηλεπαιγνίδι όταν με ρώτησαν «Τι ήταν ο Τσέχωφ;» Και απάντησα «Ζωγράφος». «ΟΧΙ» ήχησε στα αυτιά μου η δυνατή αλλά και θαμπή ταυτόχρονα φωνή του τηλεπαρουσιαστή οπου έκρυβε μικρές δόσεις ανακούφισης και χαράς, Τον κοίταξα με ύφος σουρωμένο, με μάτια μισόκλειστα^. σαν κουταβιού και με δυσκολία ψέλλισα “Μα δεν τα εγώ, το ‘πε ο Τολστόι». «Όξω παλιοπρεζάκι αναρχικέ», φώναξε το πλήθος, «δε σε θέλουμε εδώ σκατοκομμούνι άνεργε” και καθώς δυο τύπου δίμετροι - που μόνο τα παπούτσια τους θυμάμαι - με άρπαζαν από το τρύπιο μπλουζάκι μου με τους AC/DC άκουγα το πλήθος να φωνάζει για την τιμωρία μου. Γρήγορα βρέθηκα πεταμένος στο πεζοδρόμιο σε ένα στενό κοντά στο στούνιο κι έτσι έβησε άδοξα, σχεδόν ταπεινωτικά, η πρώτη μου προσπάθεια να βγω στην τηλεόραση.

(υποταγή)

Προσκύνα με ταπεινό σκουλίκι. Φάε τις σάρκες σου και πέθανε από Αγάπη.

Ιαμβικός δεκαεφτασύλλαβος

Βαρύς αχός ακούγεται. (Θαρρώ) πολλά ντουφέκια πέφτουν.
Μήνα σε γάμο ρίχνονται. (Μωρέ) μήνα σε χαροκόπι;
(Όχι!) Μηδέ σε γαμό ρίχνονται, μηδέ σε πανηγύρι
η Ελένη κάνει έρωτα με εφτά χιλιάδες άνδρες.

Για την τελειότητα

Είμαστε τόσο τέλοιοι που κάνουμε λάθη μόνο από επιλογή.

Νοέμβρης 2012

Βροχή (προεόρτια)

Θα προσπεράσω τα πάθη της Κικής
και θα πλατσουρίσω στις σταγόνες της βροχής

Ανοίγω το ραδιόφωνο και ακούω το τραγούδι:

Μην τη φοβάσαι τη βροχή, το σύννεφο και τ΄ αγιάζι
Πάνω σου πέφτω σα νέρο το άγιο που σ’ αγκαλιάζει

Θα το γράψω αυτό το ποίημα στο υπόσχομαι.

Κέρκυρα, 15 Νοέμβρη 2012

Εσωτερική Κοσμογονία

Σ τ α   ό ν ε ι ρ α   μ ο υ   λ ε ί π ε ι   η   σ ι γ ο υ ρ ι ά
Σ τ α   ό ν ε ι ρ α   μ ο υ   α ρ χ ί ζ ε ι   η   α μ φ ι β ο λ ί α
Ο   κ ό σ μ ο ς   μ ο υ   γ ί ν ε τ α ι   π ε ρ ί ε ρ γ ο ς   κ α ι   α σ τ α θ ή ς
Α λ λ ά ζ ο υ ν   γ ρ ή γ ο ρ α   ο ι   ε ι κ ό ν ε ς   γ ύ ρ ω  μου

Τη μια με πλακώνουν, την άλλη με ερημώνουν
Κυριαρχούν οι σκιές μες στη ψυχή μου
Τη μια με στοιχειώνουν, την άλλη με αθωώνουν
Βγαίνουν έξω απ' το όνειρό μου, με κλείνουν μέσα του

Κι αν κάποτε αναρωτηθώ τι θέλω και ποιός είμαι
Απάντηση, απάντηση δε θα βρω
Θα με περικυκλώσουν ερωτήσεις
Θα ξυπνήσω ξαφνικά μέσα σε ένα όνειρο
Και κάθε αλήθεια γραμμένη θα σβηστεί
Κάθε γνωστό θα γίνει άγνωστο και ξένο
Θα μείνω μόνος στο κενό
Το τέλος καρτερικά θα περιμένω

Νοέμβρης 2002

Απ' την αρχή (η αρχή μόνο)

Τρελός παπάς με βάφτισε
Στη φούρια του με λάχτισε
Λαχτάρισα να βγώ απ' τη κοιλιά της μάνας μου
Ποτέ μου εγώ δεν έβρεξα το εσωτερικό της πάνας μου

Από μικρός σου έγραφα στιχάκια
Αστεία, έξυπνα για τα άλλα τα παιδάκια
Όταν οι άλλοι έβλεπαν τη “Δυναστεία”
Είχα ήδη κάνει τη πρώτη μου ληστεία

Στο γυμνάσιο οι φίλοι μου καπνίζανε
Κουταμάρες έλεγαν κι όλη μέρα βρίζανε
Να οδηγώ δεν έμαθα ποτέ μου
Κι όλο κλεινόμουνα στο καμπινέ μου

Απ' το λύκειο σαν αέρας πέρασα
μαθήματα, συστήματα τα ξέρασα
άλλους φίλους έμαθα και γνώρισα
απ' τις παλιές μου θέσεις υποχώρησα

1999