Ειρήνη 1999

 Ειρήνη

Αφιερωμένο στα θέματα του Κοσόβου

«Αυτά το φιλί

θάνατος κι ανάσταση

ειρήνη και επανάσταση

αυτά το φιλί...»

Ήταν κάποιες μέρες του Μάρτη που αγχώθηκα πολύ

το κορμί μου γέμισε με στίγματα του άγχους

τώρα κοιτάω τον εαυτά μου στο καθρέπτη και τρέμει το χέρι μου

καθώς γράφω

Ήταν μια νύχτα του Μάρτη, 18 προς 19 του μηνάς, που τρόμαξα μήπως πεθάνω

το μυαλά μου γέμισε με τύψεις και με φόβους πρωτόγνωρους

ακόμα προσπαθώ να καταλάβω γιατί αντέδρασα έτσι εκείνο το απόγευμα

και ακόμα αναρωτιέμαι

Ήταν ένα απόγευμα του Μάρτη που καθόμουνα στο σπίτι μου

το τηλέφωνο χτύπησε και η Ειρήνη μου ζήτησε να πάμε βόλτα

Δεν είχα συνειδητοποιήσει γιατί γίνονταν όλα αυτά

και ήμουν ευτυχισμένος

Ήταν δέκα η ώρα περίπου εκείνο το απόγευμα όταν καθίσαμε σε ένα καφενείο μετά από μια σύντομη βόλτα που με άγχωσε γιατί κατάλαβα άτι κάτι θα γίνει

κοιταζόμασταν σαν μικρά παιδιά στα μάτια

καθώς μιλάγαμε

Ήταν κάποια στιγμή που με ρώτησε «τι γίνεται με μας;»

Το στόμα μου άρχισε να τρέμει και τρεις φράσεις κύλησαν με δυσκολία (έξω από τα δόντια μου)

ακόμα θυμάμαι τη χαρά στο πρόσωπό της όταν της είπα «μου αρέσεις»

και εκεί πέθανα

Ήταν εκείνη η στιγμή που το χαλασμένο μου μυαλό δεν άντεξε την ευτυχία

τα μάτια μου είχαν τη γυαλάδα του μεθυσμένου

τώρα σκέφτομαι το άγχος που είδα στο πρόσωπό της και αγχώνομαι περισσότερο

για αυτήν

Ήταν κάποιο δευτερόλεπτο, αιώνας ολόκληρος, που κατάλαβα

ένιωσα τα πόδια μου να κόβονται και το πάτωμα να υποχωρεί

προσπαθεί να ξεχάσω τη ζαλάδα και το φόβο στα μάτια της

και δεν μπορώ

Ήταν κάνα δεκάλεπτο-εικοσάλεπτο που άκουσα τις πιο πρόστυχες δικαιολογίες

τα αυτιά βοέηæαν από ξένους εφιάλτες που αδυνατούσα να διώξω

τώρα σκέφτομαι άτι αμέσως κατάλαβα ότι όλα ήταν ψέμματα

και δεν έκανα τίποτα

Ήταν κάποια λεπτά μετά που αγκαλιασμένοι πια και χορτασμένοι απά øεέτικα φιλιά αποχαιρετηθήκαμε

το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει

μάταια προσπαθή να θυμηθεί πως βρέθηκα σπίτι μου και πως λιποθύμησα

καθής κοιμόμουν

Ήταν κάποιες μέρες μετά τις 21 του Μάρτη που άλλαξα

η προσωπικότητά μου αδύναμη να με κρατήσει μεταμορφώθηκε

ακάμα θυμάμαι την έκπληîη του τύπου που με κοίταîε πρωί-πρωί

καθής του μίλησα

Ήταν κάποιες ήρες μέχρι το απάγευμα της 19ης του μάρτη ατελείωτες

¸πεσα να κοιμηθή μπας και περάσουν αλλά μάταια

κάθε λίγο îυπνοέσα και θυμάμουν το κρίσιμο δευτεράλεπτο

και φοβάμουν

Ήταν κάποιες φορές της μέρας που είχα τάσεις αυτοκτονίας

πέρασα μια δεέτερη εφηβεία σε ένα απάγευμα

τα εναγήνια ερωτήματα της εφηβείας ήρθαν îανά στο μυαλά μου

και δεν είχα απάντηση για τίποτα

Ήταν κάποιες ήρες πριν φέγω για κέρκυρα που με πλησίασε

μου μίλησε με λάγια γαλήνια και øεέτικα για να με παρηγορήσει

εγή τσίμπησα και γαντæήθηκα πάνω της σαν μικρά παιδί

γιατί είμαι ανασφαλής (γαμώ το κέρατό μου)

Ήταν έντεκα ήρες μέσα στο πλοίο που την σκέφτηκα πολέ λίγο

που μίλαγα συνέχεια για θέματα άσχετα για να μην πονώ

που κοιμήθηκα χωρίς άγχος κουρασμένος

χωρίς να σκέφτομαι

Ήταν κάποιες μέρες μάλις ήρθα στην κέρκυρα που ένοιωθα îένος

οι συγγενείς μου και οι φίλοι μου μοέ έμοιαæαν îένοι και απάμακροι

ακάμα θυμάμαι τη λαχτάρα μου να φέγω αμέσως πίσω

και μετανιήνω

Ήταν κάποιες στιγμές που είπα να κρατήσω μέσα μου άτι έγινε

το μυαλά μου πάλεøε με το υποσυνείδητά μου και έχασε

ακάμα και τήρα άπου σταθή κι άπου βρεθή λέω το προβλημά μου

για να νιήσω καλέτερα

είναι κάποιες στιγμές που νιώθω την ανάγκη να σε δω

όλοι μου λένε πως δεν πρέπει αν θέλω να μη σε χάσω

παίρνω τηλέφωνα και στο κλείνω για να ακούσω τη φωνή σου

γιατί μου λείπεις

είναι κάποιες μέρες που γράφω στίχους ολοκληρωτικά παιδικούς

το χέρι μου, το μυαλά μου, το είναι μου ξεχειλίσουν από την ανάγκη να γράφω

από μέσα μου πηγάζει η ανάγκη της δημιουργίας καθώς σε σκέφτομαι και βγάζω στο χαρτί τους πιο μεγάλους μου φόβους

γιατί «δεν θέλω να σε χάσω»

(*) Ήταν μια βόλτα στο κέντρο του ηρακλείου, χιλιόμετρα αμέτρητα, που κουράστηκα

τα πόδια μου πονούσαν μα συνέχισα να περπατώ για να σε βλέπω

δεν μίλαγες γιατί φοβόσουν να μιλήσουμε και ένιωσα άσχημα

όταν σου φώναξα

Ήταν μια εκδρομή στο Τυμπάκι, πρώτη Μαϊού, που σε αγνόησα εντελής

σου είπα ένα ξερά «Γειά» πριν μπούμε στο λεωφορείο και μετά δεν σου ξαναμίλησα

θυμάμαι τον τρόπο που με κοίταζες πριν βγούμε απ' το λεωφορείο και χαίρομαι

γιατί ήσουν νευριασμένη

Ήταν ένα τηλέφωνο που σε πήρα την άλλη μέρα, εσωτερική ανάγκη

δεν άντεξες και μου έδειξες πάσο ενοχλήθηκες με αυτά που έκανα

ακόμα θυμάμαι τις μονολεκτικές απαντήσεις που μου έδινες όταν σου μίλαγα

γιατί δεν σου άρεσε αυτά που έκανα

(Βασίλης: και με το Κόσοβο τι έγινε;)

Για την τελειότητα

 Είμαστε τόσο τέλοιοι που κάνουμε λάθη μόνο από επιλογή.

Νοέμβρης 2012

Η ζωή της Π.

Είχε μέσα της μια τίγρη και για να τη δαμάσει είχε τον εξής τρόπο:

κλείδωνε τις επιλογές της και τις εκτελούσε απαρέγκλιτα.
Και όταν ναυάγησε, αρνήθηκε να δει τα νέα δεδομένα
κι άρχισε να πνίγεται και αυτή και η τίγρης.
Βρήκε ένα νησί,
αλλά αυτή ήθελε να συνεχίσει να πνίγεται.
Κάθισε τρεις μήνες να ξεκουραστεί και ξαναέπεσε στη θάλασσα.

Πέτυχε το σκοπό της,
μόνο που η τίγρης χάθηκε.

Η ζωή είναι μια αφήγηση που τη διαλέγουμε εμείς
και οι επιλογές μας γίνονται πάντα με τα δεδομένα που έχουμε.
Δεν κάναμε λάθος επιλογές τις δεδομένες στιγμές,
απλά άλλαξαν τα δεδομένα.

01.01.2016

Ελπίδα

Με ρώτησες γιατί γράφω μόνο απαισιόδοξα ποιήματα για παλιούς χωρισμούς. Στη χαρά δεν γράφουμε, ζούμε. Η περισυλλογή ανήκει στη θλίψη.

Το όνομά σου όμως σήμανε προσμονή.

Το χαμόγελό σου την πρώτη φορά που με κοίταξες Ελπίδα.

Κέρκυρα, 20/12/2024 αν και ξεκίνησα να το γράφω νωρίτερα στη Φλώρινα

Το πιο όμορφο φιλί

 Μνήμη Ντίνου Χριστιανόπουλου

Το πιο όμορφο φιλί μου το έδωσες τραγουδώντας Χάρις Αλεξίου "Καρδιά μου αγάπη μου γλυκιά". Το τραγούδι το μίσησα. Το φιλί το λάτρεψα.

Κέρκυρα 25/10/2024 (Ηράκλειο λίγο πριν το τέλος)

Τα Μι του Έρωτα

 

Εν μέσω στεναγμών και αναστεναγμών

μπήκε και ο Οκτώβρης

Χωρίς εκείνο το ιερό μι

Γράμμα περιττό, απαγορευτικό και αποτρεπτικό

Όμως ο έρωτας άλλη γραφή και ανάγνωση με έμαθε για τις λέξεις

Κι ολη τη νύχτα διαβάζω μη και μετά μι μι μι

Όλη τη νύχτα το ίδιο επουράνιο σύμφωνο

Όλη τη νύχτα τα ίδια αρχικά

Σύμφωνο απαγόρευσης

Το ίδιο γράμμα δίπλα στο ίδιο γράμμα,

το ένα σαν όνομα το άλλο σαν επώνυμο

Τόση αγρυπνιά για ένα γράμμα

Σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα

και μόνο μι μι μι

Κέρκυρα 4/10/2024

μάλλον ως μια υποσυνείδητη προσπάθεια να συνδυάσω δύο γενέθλια

Έλενα

 I

Έλενα,

Πώς να χωρέσουν ένα εκατομμύριο άσπρες λεοπαρδάλεις κάτω από έναν Άρκευθο;1

Πέταξα σαν πεταλούδα πάνω από τον Ρήνο και σε είδα να περπατάς μια ηλιόλουστη μέρα στο πάρκο με ένα μαύρο καπέλο και ένα κατάλευκο φόρεμα.

Ένα κόκκινο λουλούδι ξεχώρισε μέσα στο πράσινο γρασίδι και ξαφνικά βγήκαν από μέσα του σμήνη μέλισσες που μετατρέπονταν σε ψάρια και έπεφταν στο ποτάμι. Κι όμως όλα περνούσαν απαρατήρητα από τους βιαστικούς ποδηλάτες.

Κάθισες να ξεκουραστείς και στα πόδια σου κάθισαν η καρδιά μου και το μυαλό μου. Είχαν και τα δύο τη μορφή κάμπιας.

Με κοίταξες κατευθείαν στα μάτια και η ψυχή μου συμπυκνώθηκε σε μια τετραγωνική ίντσα. Την ακολούθησες με το βλέμμα σου και ο χρόνος σταμάτησε.

Έσσεν, 4 Μαΐου 2008

1 αντιπαρέβαλε με “Δέσποινα, τρεις άσπρες λεοπαρδάλεις κάθονταν κάτω απ' τον άρκευθο” (Τ.Σ. 'Ελιοτ “Τετάρτη των Τεφρών” ΙΙ)

II

Έλενα,

Κοίταξα από την κορυφή ενός καταπράσινου λόφου και σε είδα στην άκρη του χρόνου να με περιμένεις. Χοροπήδησα στα σύννεφα και η συνάντησή μας νίκησε την προσμονή, μας ανύψωσε αμφότερους στο βάθρο της ευτυχίας.

Παντού ξεπήδησαν αισθήματα. Η αγάπη μετατράπηκε σε ενέργεια και ξεχύθηκε από τις καρδιές μας. Ολόκληρος ο κόσμος γέμισε αγάπη και η γύρη των λουλουδιών απελευθερώθηκε για να αναζητήσει μόνη της τις μέλισσες για να γεμίσει τον κάμπο με το χρυσοκίτρινό της χρώμα. Διασκορπίστηκε με την ίδια μανία που διασκορπίζεται η χαρά μας. Μπήκε μέσα σε κλειδωμένες ψυχές[, γιάτρεψε αρρώστους και ανέστησε πεθαμένους].

Η θάλασσα μια λίμνη, οι ήπειροι μια γειτονιά και ο πλανήτης ολόκληρος δυο χιλιόμετρα και πάνω του χτίσαμε το σπίτι μας.

Έσσεν, 25 Μαΐου 2008

(Ελένη X5)

 Είσαι για μένα όλες οι αισθήσεις

το ηλιοβασίλεμα

το άρωμα των λουλουδιών

η γεύση του πρωινού καφέ

η μυρωδιά της ευτυχίας

το απαλό χάδι ενός αγαπημένου προσώπου

Έσσεν, 10 Οκτωβρίου 2008

Θέατρα και Αμφιθέατρα

Θέατρα

και αμφιθέατρα

του παραλόγου

θεατρίνοι και αμφιθεατρίνοι

αμφίβιοι φοιτητές

σε ελώδη νερά

νεαροί, νέοι γερασμένοι

κουρασμένοι θιασάρχες

ομάδες, ομαδούλες και ομαδάρχες

πρόσκοποι, επίσκοποι κολασμένοι

κρατικοί κρετίνοι

καθηγητές και γητευτές

φίδια κολοβά και κουρεμένα

δημόσια παιδεία

εκπαίδευση σε λάκκους με λιοντάρια

άμαχος πληθυσμός

υπερπληθυσμός σκέψεων

διασκέψεις κορυφής στα βουνά

η τρέλα βαριέται και επιστρέφει

στα καθημερινά

έδρανα εδραιώνουν τη θέση τους

διάδρομοι, μονόπλευροι λαβύρινθοι

παγιώνονται

στο πίνακα ανακοινώσεων

ένα χαρτί παρατημένο

γράφει:

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ

νέοι για την θεατρική ομάδα του πανεπιστημίου

Το βράδυ που περιέγραψα το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά στους φίλους σου

 Το βράδυ που περιέγραψα το Τελευταίο Θεώρημα του Φερμά στους φίλους σου

Σε φίλησα δυο φορές σταυρωτά στα μάγουλα και ήταν σα να σε φίλαγα στο στόμα. Τέτοιο μεθύσι. (Άραγε ένιωσες το ίδιο;)

Και όπως κάθε μεθύσι, κι αυτό έφερε ξανά στην επιφάνεια τα ξεχασμένα συναισθήματα.

Αν είχε κεφάλαια η ζωή μου θα ήταν γυναικεία ονόματα και αναγκαστικά εσύ θα ήσουν το πρώτο κεφάλαιο.

Πολύτεχνο, 22.8.2016 02:00

A

(Από τα "Πολιτικά κείμενα για την ερωτική συγκυρία")

Αν δεν είμαι θεός

 Αν δεν είμαι θεός, τότε είμαι θηρίο.

Όλντενμπουργκ, 25.1.2011

Για την Μάρα...

Στα τρένα γράφονται τα ποιήματα

Κοιτάω στο παράθυρο τη μορφή σου

τη μορφή σου που σχηματίζεται στους τοίχους

τη μορφή σου που τριγυρνάει στα σοκάκια

που κρύβεται στα σακάκια ακατάστατων ανδρών

Κοιτάω απ' την πόρτα τα ρούχα σου
τα ρούχα σου που γεμίζουν τους διαδρόμους

τα ρούχα σου που αλλάζουν τη διάθεσή μου

που κάνουν την άνεση μου να μοιάζει παιδικό παιγνίδι

Κοιτάω στον καθρέπτη μου τα μάτια σου

τα μάτια σου που γεμίζουν τις θάλασσες

τα μάτια σου που κοιτάζουν την ψυχή μου

που κάνουν την αυλή μου δάσος με άγρια ζώα

Κοιτάω στο ταβάνι μου τα μαλλιά σου

τα μαλλιά σου που ανεμίζουν στο πρώτο φύσημα

τα μαλλιά σου που θεραπεύουν τον πόνο μου

που δε μ' αφήνουν μόνο μου και μου κάνουν παρέα

Αναστατώνομαι, ακούω ψιθύρους τη νύχτα

τη νύχτα που με αναγκάζει να ιδρώνω και να φοβάμαι

τη νύχτα που με σπρώχνει να ψάχνω στις ντουλάπες για φαντάσματα

που όταν χτυπά το ξυπνητήρι τινάζομαι απότομα και ξεχνώ τις σκέψεις μου

Οι μορφές σου αλλάζουν αλλά είσαι η ίδια

η ίδια που διαιωνίζει τις πρωτόγονες ανάγκες μου

κάθε εικόνα σου μια φαντασίωση κίνησης
και οι λιγοστές λέξεις που ανταλλάξαμε διάλογοι ατελείωτοι

Οι μορφές σου μένουν ίδιες αλλά Εγώ αλλάζω

εγώ που γράφω με μία λάμπα από πάνω μου

εγώ που τρέχω να προλάβω όσα έχασα

που ξέχασα μες στη βιασύνη μου να ζήσω

(Να αφήσω καμιά χριστοπαναγία τώρα;)

Σκαλάνι

 Παρασκευή. Σήμερα έχει λιακάδα όπως και στο άλλο ποίημα, αυτό που δεν της έγραψα.

Σβήνει τα φώτα και αχνοφαίνεται μια φιγούρα με τις πιτζάμες της να ανάβει ένα κεράκι. Κάνει τη προσευχή της. Δεν ήξερα ότι πιστεύει. Παρακολουθώ χωρίς να ανασαίνω, βιώνω την δημιουργία ενός πίνακα κάποιου αόρατου ζωγράφου που ζωγραφίζει τη σιλουέτα της. Χωρίς να μιλάει έρχεται και ξαπλώνει δίπλα μου και με αγκαλιάζει. Δε μιλάμε. Φιλιόμαστε αλλά δεν κάνομε έρωτα. Κοιμόμαστε αγκαλιά και όσο κοιμόμαστε ένας άλλος αόρατος καλλιτέχνης, ένας παραμυθάς αυτή τη φορά, ετοιμάζει ένα παραμύθι που θα λέμε στα εγγόνια μας. Το πρωί ξυπνήσαμε και της είπα το όνειρο που είδα. Δεν το είπα ολόκληρο όμως. Βλέπετε κάτι ήξερε ο Καζαντζάκης. Τις ιστορίες να τις λέμε μέχρι εκεί που αντέχουμε.

Τα βράδια της κατάθλιψης (Δοκιμή 5η)

Τα βράδια της κατάθλιψης

Στην Βιρτζίνια Γουλφ

Για τη Θ. Από τη Θ.

 Σκέφτομαι να βρω ένα τρόπο να ζω μέσα σε ένα όνειρο

Τα πρωινά χουζουρέματα να γίνουν αιώνια

Η μόνη γαλήνη που νιώθω

Που πηγάζει από εκείνο το πρωινό που ξυπνήσαμε μαζί

Για πρώτη φορά

 Δεν σου μίλησα ποτέ γι’ αυτό

Για αυτά που ένοιωσα εκείνο το ξημέρωμα

Για το λευκό φως που έμπαινε από το παράθυρο και σε φώτιζε καθώς ήσουν γυμνή αγκαλιασμένη πάνω μου
Για τα φιλιά που μου έδινες καθώς κοιμόμουν

Για τη γάτα σου στα πόδια μου

Αυτό θέλω να ξαναζήσω

Να έχω την ίδια εμπειρία και ένα μέλλον διαφορετικό

Πάντα ήλπιζα ότι θα τα καταφέρω κι όμως…

Να βάλω τις λέξεις στη σειρά

Να γράψω εκείνο το ποίημα που μου ζήτησες
Κι όμως
Δεν έχω γράψει ποιήματα

Με δάκρυα στα μάτια

Σε αγκάλιασα καθώς κοιμόσουν

Δεν έχω γράψει ποιήματα

Με μαχαιριές στην καρδιά
Άπλωσα τα χέρια μου
Να σε αγγίξω
Στον ύπνο μου
Κι ας μην ήσουν εκεί
Δεν έχω γράψει ποιήματα
Με σπασμούς στο στομάχι
Σηκώθηκα το βράδυ
Και στριφογύρισα στον ύπνο μου

19/12/2020

*Το ποίημα γεννήθηκε στις 22/12 παρελθόντος χρόνου

Φινάλε

Η παράσταση κάθε βράδυ τελείωνε με ένα μεγάλο χειροκρότημα

Το κοινό εκτιμούσε ιδιαίτερα το τελευταίο νούμερο.

Η διπλή κωλοτούμπα ανάμεσα από τον κύκλο της φωτιάς ήταν τόσο αταίριαστη με τα ρούχα του γελωτοποιού.

Πότε προλάβανε να ανάψει τη στεφάνι με ένα μικρό αναπτήρα κανείς δεν καταλάβαινε.

Σήμερα το βράδυ όμως η παράσταση είχε άλλο φινάλε.

Ο γελωτοποιός όπως έχυνε τη βενζίνη πάνω στη στεφάνι δεν πρόσεξε ότι ένα μέρος της χύθηκε στα τεράστια παπούτσια του.

Τα γεγονότα συνέβησαν πολύ γρήγορα. Κάηκε ολόκληρος από πάνω μέχρι κάτω μέχρι το κοινό να καταλάβει ότι όσα διαδραματίζονταν δεν ήταν μέρος της παράστασης.

Κάποιοι λένε ότι το έκανε επίτηδες. Τρεις μήνες πριν είχε χωρίσει και κάποιοι λένε ότι δεν την ξεπέρασε ποτέ.

Κάποιοι λένε ότι επέλεξε να φύγει όπως εμφανίστηκε. Μέσα σε ένα κύκλο φωτιάς.

Κέρκυρα, 19/11/2019, 00:05. Το ποίημα ωστόσο γράφτηκε στη Θεσσαλονίκη

Ασπασμός

Ο τελευταίος μας ασπαμός ήταν ο θάνατος της αγέννητης σχέσης μας.

Θεσσαλονίκη, 1 Αυγούστου 2017

ΥΓ Κάθε όνομα και ένα ποίημα. Το δικό σου μαρτυρούσε αισιοδοξία.

Φ

Από το "Πολιτικά κείμενα για την ερωτική συγκυρία"

Είμαστε δότες σώματος

Κάθε συνάντηση είναι ένα ποίημα.
Κάθε άνθρωπος που γνωρίζουμε -κάθε συζήτηση που κάνουμε- είναι μία αποτύπωση.
Κάθε ανθρώπινη σχέση είναι ένα μικρό έργο τέχνης.
Κάθε ματιά -κάθε έκφραση- είναι μία προσπάθεια εξωτερικεύσης συναισθημάτων.

Το βάθος των σχέσεων -το βάθος των αισθημάτων- που δημιουργούνται μέσα από τις λέξεις μέσα από τους διαλόγους καθορίζει την αξία του.
Το σώμα μας -το μυαλό- μας είναι ο καμβάς του καλλιτέχνη που βρίσκεται απέναντί μας
Οι άλλοι μας διαμορφώνουν.
Εμείς είμαστε τα αποτελέσματα της τέχνης τους.

(αλίμονο στα σώματα που έπεσαν θύματα ατάλαντων καλλιτεχνών)

Κέρκυρα, 6.8.2019 μπροστά από μια φωτογραφία της βομβαρδισμένης Χιροσίμα

Δεκέμβρης 2008

Στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού του 1937, όταν η Γαλλία βρισκόταν υπό ναζιστική κατοχή, ένας Γερμανός αξιωματούχος πλησίασε τον ζωγράφο και με θαυμασμό κοίταξε τον πίνακα. «Δικό σας έργο;» τον ρώτησε. «Όχι, δικό σας» ήταν η απάντηση του Ισπανού.

Ένα μαγαζί που συχνάζαμε φοιτητές στο Ηράκλειο μου θυμίζει συνέχεια αυτή την ιστορία. Η τέχνη μας είναι τα αποτυπώματα της ιστορίας που αφήνουν κάποιοι άλλοι πάνω μας.

(Κάπου εκεί στα τέλη Δεκέμβρη του 2008 γράφτηκε το ποίημα. Περάστηκε σε χαρτί χρόνια αργότερα. 9 χρόνια αργότερα για την ακρίβεια)

Η γιορτή της μητέρας

Χρόνια πολλά
   στις άτεκνες μητέρες
Σε όλες εκείνες που δεν πέρασαν ποτέ
   τη φάση της μητρότητας
και όμως μεγάλωσαν πολλά
    αγόρια και κορίτσια

Σε όλες εκείνες που έγιναν μητέρες
    χωρίς ποτέ τους να γεννήσουνε παιδιά
Σε όλες εκείνες που συγκρούστηκαν
   με τις ιδεολογικές τους πεποιθήσεις
για να βιώσουν εκείνο το μυστήριο πράγμα
  της εγκυμοσύνης

Τίρανα, 14 Μάη 2017

Από το "Πολιτικά κείμενα για την ερωτική συγκυρία"

Ήθελα να 'μουν από αυτούς που ξεκοιλιάζουν τους αστούς μες στα λασπόνερα

«Ω πόνε! Ω πόνε! Μας την τρώει τη ζωή μας ο Καιρός»
Τσ. Μπωντλέρ «Ο εχθρός»

Ο πόνος που με ζώνει δε μ' αφήνει
Εξατμίζεται στο άπειρο το Χρόνου
Μετουσιώνεται σε έρωτα που φθίνει
(και μετατρέπεται στο κίνητρο το φόνου)

2.1.2011 (10.4.2011)