Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Εσωτερική Κοσμογονία


Σ τ α   ό ν ε ι ρ α   μ ο υ   λ ε ί π ε ι   η   σ ι γ ο υ ρ ι ά
Σ τ α   ό ν ε ι ρ α   μ ο υ   α ρ χ ί ζ ε ι   η   α μ φ ι β ο λ ί α
Ο   κ ό σ μ ο ς   μ ο υ   γ ί ν ε τ α ι   π ε ρ ί ε ρ γ ο ς   κ α ι   α σ τ α θ ή ς
Α λ λ ά ζ ο υ ν   γ ρ ή γ ο ρ α   ο ι   ε ι κ ό ν ε ς   γ ύ ρ ω  μου

Τη μια με πλακώνουν, την άλλη με ερημώνουν
Κυριαρχούν οι σκιές μες στη ψυχή μου
Τη μια με στοιχειώνουν, την άλλη με αθωώνουν
Βγαίνουν έξω απ' το όνειρό μου, με κλείνουν μέσα του

Κι αν κάποτε αναρωτηθώ τι θέλω και ποιός είμαι
Απάντηση, απάντηση δε θα βρω
Θα με περικυκλώσουν ερωτήσεις
Θα ξυπνήσω ξαφνικά μέσα σε ένα όνειρο
Και κάθε αλήθεια γραμμένη θα σβηστεί
Κάθε γνωστό θα γίνει άγνωστο και ξένο
Θα μείνω μόνος στο κενό
Το τέλος καρτερικά θα περιμένω

Νοέμβρης 2002

Απ' την αρχή (η αρχή μόνο)

Τρελός παπάς με βάφτισε
Στη φούρια του με λάχτισε
Λαχτάρισα να βγώ απ' τη κοιλιά της μάνας μου
Ποτέ μου εγώ δεν έβρεξα το εσωτερικό της πάνας μου

Από μικρός σου έγραφα στιχάκια
Αστεία, έξυπνα για τα άλλα τα παιδάκια
Όταν οι άλλοι έβλεπαν τη “Δυναστεία”
Είχα ήδη κάνει τη πρώτη μου ληστεία

Στο γυμνάσιο οι φίλοι μου καπνίζανε
Κουταμάρες έλεγαν κι όλη μέρα βρίζανε
Να οδηγώ δεν έμαθα ποτέ μου
Κι όλο κλεινόμουνα στο καμπινέ μου

Απ' το λύκειο σαν αέρας πέρασα
μαθήματα, συστήματα τα ξέρασα
άλλους φίλους έμαθα και γνώρισα
απ' τις παλιές μου θέσεις υποχώρησα

1999