Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Τα βράδια της κατάθλιψης (Δοκιμή 3η)

Τα βράδια της κατάθλιψης
Μού ’ρχονται δάκρυα στα μάτια
Σκέφτομαι τις επιθυμίες που στοίβαξα μέσα μου
Που προσπάθησα να θάψω
Με σκέψεις της καθημερινότητας
Και που τα ίχνη τους έμειναν

Αποφεύγω τις σκέψεις
Για το αναπόφευχτο του θανάτου
Για την ασημαντότητα του είναι μας
Για τις επιθυμίες που είναι καταδικασμένες
Να μείνουν επιθυμίες
Που το παρόν τις ξεπέρασε

Σκέφτομαι να βρω έναν τρόπο να ζω μέσα σε ένα όνειρο
Τα πρωινά χουζουρέματα να γίνουν αιώνια
Η μόνη γαλήνη που νιώθω
Που πηγάζει από εκείνο το πρωινό που ξυπνήσαμε μαζί
Για πρώτη φορά

Δεν σου μίλησα ποτέ γι’ αυτό
Γι’ αυτά που ένοιωσα εκείνο το ξημέρωμα
Για το λευκό φως που έμπαινε από το παράθυρο και σε φώτιζε καθώς ήσουν με τις πυτζάμες.
Αυτό θέλω να ξαναζήσω
Να έχω την ίδια εμπειρία απαλλαγμένη από τις ανώφελες φοβίες

Πάντα έλπιζα ότι θα προλάβω κι όμως…

Να βάλω τις λέξεις στη σειρά
Να γράψω ένα ακόμα ποίημα
Κι όμως
Δεν έχω γράψει ποιήματα
Με δάκρυα στα μάτια
Σε αγκάλιασα καθώς κοιμόσουν
Δεν έχω γράψει ποιήματα
Με μαχαιριές στην καρδιά
Άπλωσα τα χέρια μου
Να σε αγγίξω
Στον ύπνο μου
Κι ας μην ήσουν εκεί
Δεν έχω γράψει ποιήματα
Με σπασμούς στο στομάχι
Σηκώθηκα το βράδυ
Και στριφογύρισα στον ύπνο μου

Έσσεν, 26/2/2007

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου